"Mocht het kot afbranden... bel mij niet."

Vooral om duidelijk te maken dat we elkaar niet storen in onze privétijd. Zeker niet tijdens de vakantie.

Dat klinkt altijd een beetje vreemd, vooral voor nieuwe collega's. Maar ik meen het. Zorg eerst dat iedereen veilig is. Evacueer. Bel de brandweer. Help elkaar. En als iedereen veilig is en de situatie onder controle is, dán mag mijn telefoon rinkelen.

Het is intussen een jaarlijks terugkerend grapje.
Tot dit jaar.

Midden in mijn vakantie krijg ik een WhatsApp van Wout.
"Jo, we hebben een brand gehad. Iedereen is veilig. De brandweer was er snel bij. Situatie onder controle. Niet ernstig."

Ik voelde mijn maag even samenknijpen. Shit. Het gebeurt dus écht.

Maar tegelijk was ik ongelooflijk trots. Iedereen had exact gedaan wat we hadden afgesproken. Niemand belde in paniek. Eerst de mensen. Dan de brandweer. Pas daarna de baas.

En eerlijk? Gelukkig had ik eerst het bericht van Wout gelezen. Niet veel later verscheen er een artikel in de krant met bijhorende video met de ronkende kop: "Personeel bij Deusjevoo in Genk geëvacueerd door rook in productiehal."

‍De brand was intussen geblust door de echte helden van deze hete zomer 2026 “de brandweer”, maar vanaf dat moment stonden onze mail en chatkanalen pas écht in brand met bezorgde berichtjes van klanten, leveranciers en familie, daar had zelfs de brandweer geen verhaal tegen.

Een paar dagen later. Weer een bericht. Ik dacht: toch niet opnieuw? Deze keer was het Bert.

"Jo, de lampen van het aquarium zijn uitgevallen. Kun jij die terug aanzetten? De vissen zitten in het donker."Opnieuw een levensbedreigende situatie. Alleen dit keer voor onze vissen.

Ik ben er nog altijd niet helemaal uit of ik daarvoor écht opgebeld moest worden...Maar goed. Aquariumapp geopend. Reset. Lampen weer aan. Vissen gelukkig.

Volgend jaar voeg ik nog één vraag toe aan mijn vakantiebriefing.
"Wanneer mag je Jo wél storen?"
Het antwoord is eenvoudig.

Als het brandt... nadat iedereen veilig is, de brandweer haar werk heeft gedaan en nét vóór de pers.Of als de vissen in het donker zitten.

Al ben ik over dat laatste eerlijk gezegd nog altijd niet helemaal overtuigd.

Maar misschien is dat wel de essentie. Een organisatie draait niet omdat iedereen voortdurend beschikbaar is.
Ze draait omdat iedereen weet wanneer iets écht belangrijk is. En wanneer het ook perfect even kan wachten. Tot na de vakantie.

PS. Vakantie en collega's... dat levert altijd verhalen op.

Wat is de grappigste, vreemdste of meest onnodige reden waarvoor jij ooit tijdens je vakantie werd gestoord?

De eerste tien reacties die mij doen lachen, krijgen van mij een gesigneerd exemplaar van Hoe vissen verdrinken.