Je eerste kus vergeet je nooit.
Veertien jaar. Kriebels in de buik. Klamme handjes terwijl ze gewoon naast je zit.
Handje vasthouden was tot dan al apocalyptisch. Maar je weet: ooit komt dat moment. De eerste echte kus.

Als tiener wil je vooral niét afgaan. Ik wou de allerbeste zoener ter wereld zijn. Alleen… oefenmateriaal was schaars. Mijn vrienden stonden vreemd genoeg niet open voor een repetitie “French kiss voor beginners”.

Fast forward. Taalkamp in Frankrijk. Zon. Zee. Pubers in overdrive. Liefde op het eerste gezicht. Giechelen. Elkaar zogezegd toevallig tegenkomen. Weerom handje vasthouden. Naast elkaar liggen op het strand alsof het per ongeluk is. “Zullen we gaan zwemmen?”

Elke vezel in mijn lijf wist: dit is het moment.

We stonden tot ons middel in het water. Voor we het beseften hingen we in elkaar verstrengeld. En daar was ze. Mijn eerste French kiss. In Frankrijk dan nog wel. Het voelde alsof we alleen op de wereld waren.
‍
NOT.

Een vol strand keek mee.
En toen we na, wat in mijn hoofd een eeuwigheid duurde, we weer boven water kwamen, brak er applaus uit.
Echt applaus. Wij vielen letterlijk achterover in het water. Beschaamd. Gelukkig. Verliefd.

Heerlijk, die puberteit.

Wat ik daar nu nog altijd fantastisch aan vind?
Je doet iets wat je nog nooit gedaan hebt. Je weet niet of je het kan. Je weet niet hoe het moet. Maar je springt.

Pure Pipi Langkous-mentaliteit: “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.”

Dat moment hebben we bij Deusjevoo bijna dagelijks. Ingewikkelde decors. Onmogelijke interieurs. Dingen waarvan iedereen zegt: “Dat kan niet.” Heerlijk.

Mijn grootste Pipi-moment vorig jaar?
Ik wil een boek schrijven. Want ik schrijf graag.
‍
Deze Gestoorde Mails bijvoorbeeld. Die stuur ik intussen al drie jaar. Twee keer per maand krijg jij mijn hersenkronkels in je mailbox. Maar een boek? Dat is geen kusje in zee. Dat is kopje onder zonder zwembandjes.

En toch wil ik springen. En maar goed ook, we zijn intussen meer dan 1000 verkochte exemplaren verder. (applausje voor mezelf)

Maar weet je… we staan vandaag collectief allemaal tot aan ons middel in het water. Er komt een AI-golf aan. Je voelt het. Het is geen kwestie van willen. Het is moeten. En ergens voel je weer die pleinvrees van toen je veertien was.

Wat gaat dat geven? Wat als ik het niet kan zoals mijn concurrenten of vrienden? Maar ook: wat als ik het wél doe?

Misschien volgt er applaus?

Ik kies ervoor om ernaar te kijken zoals die nieuwsgierige tiener op het strand. Met goesting. Met een klein beetje bibber in de knieën.

Dit keer staan je niet alleen. Dit is een collectieve sprong.

Ik lees wekelijks Verse Vlaai van collega ondernemer Wouter Dorissen. Kleine hapjes AI en innovatie, licht Verteerbaar. En voor de stevige GEO AI honger, een inspirerende webinar. Misschien haalt het wat van de remmingen weg.

Lieve lezers,
Omarm het onbekende. Spring. Kus. Schrijf dat boek. Start dat experiment. Herdenk je werkplek. Herteken je bedrijf. Heruitvind jezelf.

En geniet van elke zoen alsof het je eerste is.

Wie weet… volgt er applaus.

Jo

‍Nieuwe maand, nieuw Mens Stoor me niet spelbord. Download het bord hier.
Voor de spelregels, klik hier.

‍Zin om te netwerken? Voeg me toe als connectie op LinkedIn!

‍