Ik moet even helemaal terug in de tijd.
Naar de periode waarin ik elke week naast haar stond in het VRT-programma Pas Geverfd.
Een programma waarin twee buren elkaars woning onder handen namen. Met straffe interieurarchitecten, veel verf, veel stof en nog meer chaos.

En ik. De handige Harry.

Hoe ik daar terechtkwam, is eigenlijk een verhaal op zich.

Zoals de meesten onder jullie weten, hebben wij met Deusjevoo een stevige liefde voor televisie. Wij bouwen graag decors. Achter de schermen. Dat laatste is belangrijk.
‍

Op een dag kreeg ik telefoon van Endemol België.
Of ik interesse had om mee te werken aan een nieuw televisieprogramma, niet voor het decor maar als schermgezicht.

"Nee, bedankt."Dat was mijn antwoord.

Ik bouw graag decors. Ik sta er niet graag in.
Ze hebben het nog een paar keer geprobeerd. Telkens hetzelfde antwoord.
Tot ze me op een dag vroegen om langs te komen voor een briefing van een nieuw tv-decor. Dat klonk veilig.
‍

Ik stap binnen. En daar stond plots een camera voor mijn neus.
"Zet u maar even."
Voor ik het goed en wel besefte, was ik een screentest aan het opnemen voor een nieuw programma.

Drie maanden later kreeg ik telefoon.
"Proficiat Jo, je bent het geworden."
Ik dacht nog: schoon, welk decor mogen we bouwen?
Blijkbaar was ik zélf het decor geworden.

En zo werd ik, zonder het goed te beseffen, drie seizoenen lang de handige Harry van Pas Geverfd. Geen weg meer terug.
Gelukkig stond ik er niet alleen voor. Want naast mij stond Martine.

Ik had ervaring achter de schermen, maar voor een camera was ik zo groen als een pas geschilderde muur.
Martine voelde dat onmiddellijk aan. Ze had iets moederlijks over zich. Niet betuttelend. Wel zorgzaam. Alsof ze zichzelf verantwoordelijk voelde voor het welzijn van iedereen rondom haar.
Van de kandidaat tot de regisseur. Van de schilder tot de stagiair. En blijkbaar ook van een onwennige decorbouwer die plots op televisie terechtgekomen was.

Op lange draaidagen kwam ze regelmatig even checken of alles nog goed ging. Of je gegeten had. Of je niet te moe was. Of je hulp nodig had. Dat lijken kleine dingen. Maar het zijn net die kleine dingen die je jaren later onthoudt.

Martine was ook geen presentatrice die haar tekstje kwam aflezen en weer vertrok. Integendeel. Ze stond mee te schilderen. Mee te sleuren. Mee te timmeren. Handen vuil maken hoorde erbij. Ze was betrokken.
Echt betrokken.

Martine hield een ploeg samen zonder dat je dat opmerkte. En misschien is dat wel de grootste kwaliteit die iemand kan hebben. Ze zorgde ervoor dat iedereen gewoon beter functioneerde. Dat mensen zich gezien voelden. Dat mensen zich op hun gemak voelden. Dat was Martine.

Toen ik het nieuws hoorde, moest ik meteen terugdenken aan die jaren. Aan de verfgeur. Aan de haast. Aan de stress. Aan het plezier. En vooral aan haar.

Veel te jong. Veel te vroeg.
Maar wat ben ik dankbaar dat ik drie jaar naast haar heb mogen staan.

Rust zacht, Martine.En bedankt om destijds zo goed voor die handige Harry te zorgen.